تبلیغات
نوشتار مسعود ادیب

نوشتار مسعود ادیب
اگه لیلی نمی خندید ... مگه مجنون میشد مجنون 
قالب وبلاگ

خودش میدونه با کی ام

با اونی که باخته و زانوی غم بغل گرفته

با اونی که بلیطش برنده شده و بوق میزنه

با اونی که با فتنه گر پالوده میخوره

با اونی که سرداریشو داد دکترا گرفت و شد استوار تلخک

با اونی که برای تبریک گفتن خیلی زور زد که اوّل بشه

با اونی که آمار سیاه میده

با اونی که روسیاهه ... ذغاله ... دنباله روی شغاله

 

تقدیم میشود به سیّد محمود احمدی نژاد

همونی که دعای فرج امام زمان (ع) میخونه حتی توی نیویورک

همونی که میگه هولوکاست و اشک قلدرها رو در مییاره

همونی که آغا زاده ها را کرد توی پستو

همونی که آرمان های انقلاب اسلامی را دوباره خوانی کرد

همونی که از جنس مردمه

همونی که در دایره خودی ها ماند

همونی که رهبر ازش خواست رشتۀ خدمت را رها نکند

همونی که انسان است و اشتباه میکنه

 

خدا قوّت ... خدا قوّت ... خدا قوّت

 

 

پیشواز

 

به آسمان که نگاه کردم آبی بود

        به شهر شما آسمان چه رنگی بود

بیا ببین که مادرمان چه ساده لوحانه

به حرف مفت 

که گرگ

 قدرتی قدیمی بود

 در طویله ی بُز را

 دگر نمی بندد

 پدر

 صدای چاه عجیبی شنیده است انگار

 که در تعارض جدّیست با قنات ده این بار

 برادرم برای تکه ذغالی

 هزار میبازد

 به پرتگاه مهیبی

 مزار میسازد

 نه خواهری که کمک به حال ما باشد

 عصای پشت خمیده

 به موسم سختی

 جدال جدیدیست میان تمارض و بیمار

 نه آنکه بگویی

  سلام اوّل نامه

  ز یاد من رفته است

  کلام

 حق تقدم ندیده

 در رفته است

 تو در کجای زمانی

 رها از این غوغا

  بیا

    بیا

       که ببخشی

                   به ما

                         کمی رؤیا

 نه آنکه امیدم به غیر هو باشد

 تو

   چون

         غریبه

                 نه ای

سِرّ دل کنم

               فاشت

 کنون

 کبوتر صحرا

 ز دست باز شکاری و سایر اعضاء

 به گنبد سید

 که دغدغۀ نان در او نمی باشد

 پناه خود جسته است

 حیاط صحن مطهّر

                       همیشه

                              گندمش

                                      نذری است

به گاه تشنگی اش

                      به سوی ناودان مُطلا

نگاه می بازد

 و در حرم

             چه سکوتی است

                                         آیه ای  برخوان

دعا کنیم

           که ابر بارور

                            به سوی ما آید

نیاز مُبرم ما

               آب باران است

 

 کسی به گفتۀ آیینه دل نمی بندد

 ولی برای عبور ملوسکی ننگین

 به تیر برق دو کوچه

  دخیل می بندد

 ز خود به تو دیگر سخن نمی گویم

 چه بهتر آنکه بیایی میان آبادی

 به گاه آمدنت

               قبول زحمت کن

برای دختر مرحوم کرب علی عباس

 همان که مادر بیچاره اش

                               سر  زا  رفت

کتاب کوچک لبخند و رؤیا را

                                     به رسم ارمغان آور

چه بهتر آنکه درآیی

                            ز کوچه باغ بالایی

 همان که عطر سیب گلابش

 به ذهنمان باقیست

 برای هوش سنجی ی یاران

                                   تلنگری کافیست

 به انتظار دیدن رویت

 ز دشت خواهم خواست

 که سفره ی ما را

 به گل بیاراید

 دعای ما به پیشواز تو آمد

 کتاب نور و هدایت

                       همیشه

                           همراهت

                                        خدا نگهدارت

 


[ چهارشنبه 26 تیر 1392 ] [ 01:18 ب.ظ ] [ مسعود ادیب ] [ نظرات ]
.: Weblog Themes By MihanSkin :.

درباره وبلاگ

نویسندگان
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب